Ritueel voor een zieke vriend

 

Zondag 9 september  Locatie: labyrint aan de Waalkade. in Nijmegen. 

Om 12 uur verzamelden wij ons aan de Waalkade. Ik had goede vrienden uitgenodigd om meditatief een labyrint te lopen voor een speciale man die ernstig ziek was. We besloten de labyrintloop in een ritueel op te nemen om hem  steun en bemoediging te geven. Om 12 uur luidden de klokken. Het ritueel ving aan met het geluid van de tingsha. Daarna zongen we samen:

No coming, no going,

no after, no before.

I hold you close to me,

release you to be free,

because I am in you

and you are in me,

because I am in you and you are in me.

Met het water uit Chartres werd de verbinding gelegd met het labyrint aldaar, iedereen kreeg een aantal druppels en daarmee werd het hart geraakt en voelden we ons verbonden. We liepen, ieder voor zich, met zijn eigen gedachten, wensen en hoop.

In eerste instantie werd ik overvallen door een hevig gevoel van eenzaamheid, dat langzaam wegebde. De zon scheen warm en gaf kracht. Het labyrint bestaat uit een stenen pad, omringd door water. Mijn lieve vriend heeft me vaak raad gegeven op het pad dat ik volg en ook nu voelde ik zijn aanwezigheid in de rimpeling van het water, waar constant een spel van zon en schaduw, van licht en donker gespeeld werd. En af en toe was en een heldere schittering van de zon in het water, een boost van energie! Aan de rand van het labyrint wachtten we op elkaar, in stilte bijeen. We liepen naar het water van de rivier en met vereende krachten slaagden we erin het vuur te ontsteken.

Iedereen kreeg een lapje stof, een touwtje, en een plukje tabak. Al onze goede wensen stopten we in de tabak en maakten van het lapje een buideltje. De uiteinden van het touwtje maakten we aan elkaar vast. Langzaam lieten we het koord met buideltjes, met tromgeroffel, in het water zakken en het koos doelbewust zijn weg, Niet naar de zee, niet naar de bodem van de Waal, maar zocht het anker op van de dichtstbijzijnde boot. Wat een krachtig beeld!
We sloten het ritueel af met het geluid van de tingsha, maar bleven nog in de plechtige stemming. We bespraken wat we moesten doen met het vuur dat nog hevig brandde. Het werd midden in het labyrint gezet, toen kwam de twijfel: is dit wel verantwoord met spelende kinderen in de buurt? Toch besloten we het vuur niet te doven.