LEVEN

Opstandige moeders

 

 “Echte vrijheid is geen sprookje, maar een eigen kantoor” las ik in een artikel van Sarah Sluimer. Ik kan een heel eind met haar meegaan in het artikel in het NRC over opstandige moeders, moeders die de sociale media gebruiken om hun mening te uiten over vaccins en het recht om zelf voor je kind te zorgen in plaats van naar de kinderopvang te brengen. Sarah schrijft dat moeders zich gelukkig voelen omdat zij in huis alles kunnen beheersen, van het beddengoed tot de messing douchekop. Een troostend en bevredigend bestaan in een microkosmos. Via social media kunnen thuiszittende moeders invloed uitoefenen, nu niet alleen op hun kinderen, maar op jonge vrouwen die een identiteit zoeken. Een voorbeeld hoe je kunt leven in deze verwarrende tijd. Moeders roepen op tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Dat is heftig in een tijd waarin onze mond wordt gesnoerd, niet alleen door het mondkapje, maar ook door het verlies van contact. En daartegen moet je in opstand komen want geluk zit hem in de kracht van je relaties. Mensen voelen zich niet gelukkig door te heersen over messing douchekoppen maar in contact met andere mensen. Het liefst met mensen die we waarderen, waar we ons aan op kunnen trekken. Mensen die ons inspireren. Of opstandig maken, want de spanning die dat oplevert breekt door de saaiheid van coronabestaan. Er is een nieuw doel! Opstand! Vrijheid moeten we hebben! Sarah Sluimer zegt in haar artikel dat vrouwen geen vrijheid vinden in een sprookje, maar in een eigen kantoor. En dat gegeven inspireerde mij, daardoor kwam ik in opstand, voelde de sensatie om me te uiten en mijn mening de wereld in te sturen! “ Een fysieke ruimte om je eigen ding te doen.” Een kantoor nog wel! Dat is geen oplossing.

 

We hebben geen kantoor nodig om vrij te zijn. We hebben mensen om ons heen nodig.Dat bepérkt onze vrijheid omdat we rekening houden met elkaar, omdat we verantwoordelijk zijn voor elkaar. Echte vrijheid krijg je als je kunt leven met onvervuld verlangen. Onvervuld omdat je niet al je verlangens kunt bevredigen, maar ze wel kan koesteren. In de koestering van het onvervulde verlangen zit ons perspectief, onze hoop en onze daadkracht in de toekomst.

Waarvoor ben je echt verantwoordelijk? Voor een schepsel dat je op de wereld hebt gezet, dat niets zelf kan, dat begeleid moet worden naar zelfstandigheid, verantwoordelijkheid. Daarom sta je op, midden in de nacht om te voeden en te troosten om je kind te laten weten dat onvervuld verlangen bevredigd kan worden.Dan heb je niets aan een eigen kantoor. Een kind moet leren leven. 

Het is geen jong veulen, dat binnen een paar uur op vier benen staat. Wij hebben er twee gekregen, omdat we balans moeten houden, tussen vrijheid en verantwoordelijkheid. Tussen onvervuld verlangen en optimale bevrediging.



Ik heb Sarah gegoocheld en een aantal artikelen van haar gelezen. Ik citeer uit een column:

“ Ik stopte hem in zijn stoeltje, checkte de Star Wars-broodtrommel op rijstwafels, voor als hij wakker zou worden. We reden weg. We fluisterden, om hem niet wakker te maken.

En man, wat was ik gelukkig.”